Будь ласка, використовуйте цей ідентифікатор, щоб цитувати або посилатися на цей матеріал: http://repositsc.nuczu.edu.ua/handle/123456789/28867
Повний запис метаданих
Поле DCЗначенняМова
dc.contributor.authorChubina, A.-
dc.date.accessioned2026-06-26T07:12:16Z-
dc.date.available2026-06-26T07:12:16Z-
dc.date.issued2026-
dc.identifier.citationPublic administration and state security aspectsuk_UA
dc.identifier.urihttp://repositsc.nuczu.edu.ua/handle/123456789/28867-
dc.descriptionСтаття спрямована на обґрунтування переходу корпоративної культури від статусу допоміжного адміністративного інструменту до стратегічного імперативу менеджменту в умовах постіндустріального суспільства. Автор ставить за мету розкрити методологічні засади трансформації управлінських парадигм від модерної інструментальної раціональності до постмодерного плюралізму та комунікативної відкритості. Дослідження ґрунтується на міждисциплінарному підході, що поєднує критичну теорію Франкфуртської школи (Т. Адорно, М. Горкгаймер, Г. Маркузе), теорію комунікативної дії Ю. Габермаса та концепцію «плинної сучасності» З. Баумана. Використано методи діалектичного аналізу техногенної матриці, деконструкції постмодерних соціокультурних контекстів та системного підходу для вивчення антропологічних ризиків у цифровій трансформації бізнесу. Виявлено, що засилля інструментальної раціональності призводить до «антропологічного звуження» та формування «одновимірної людини» в межах корпоративних структур. Доведено, що постмодерна лібералізація без етичного центру спричиняє сповзання до міметичної раціональності та створення гіперреальності. Обґрунтовано концепцію «комунікативного повороту» як стратегічного механізму переходу від маніпулятивного управління до діалогічної взаємодії, що забезпечує легітимацію та розвиток критичного мислення працівників. Трансформація корпоративної культури в стратегічний імператив є необхідною умовою інституційної стійкості. Встановлено, що лідер у сучасних організаціях має еволюціонувати від «технолога душ» до «фасилітатора сенсів», інтегруючи соціальну педагогіку та принципи самодисципліни у робочий процес. Справжня стійкість організації в епоху глобальних криз досягається через людиноцентричний розвиток та відмову від сприйняття культури як вторинних витрат.uk_UA
dc.description.abstractThe article aims to substantiate the transition of corporate culture from a secondary administrative tool to a strategic management imperative in post-industrial society. The author seeks to reveal the methodological foundations of transforming managerial paradigms from modern instrumental rationality to postmodern pluralism and communicative openness. The research is based on an interdisciplinary approach combining the critical theory of the Frankfurt School (T. Adorno, M. Horkheimer, H. Marcuse), J. Habermas's theory of communicative action, and Z. Bauman’s concept of liquid modernity. Methods of dialectical analysis of the technogenic matrix, deconstruction of postmodern socio-cultural contexts, and a systems approach were used to study anthropological risks in business digital transformation. It was revealed that the dominance of instrumental rationality leads to "anthropological reduction" and the formation of the one-dimensional man within corporate structures. It is proved that postmodern liberalization without an ethical center causes a shift toward mimetic rationality and the creation of hyper reality. The concept of the Communicative Turn is substantiated as a strategic mechanism for transitioning from manipulative management to dialogic interaction, ensuring the legitimation of the "Other" and the development of employees' critical thinking. The transformation of corporate culture into a strategic imperative is a necessary condition for institutional resilience. It is established that a leader in modern organizations must evolve from a technician of souls to a facilitator of meaning, integrating social pedagogy and self-discipline principles (Wu Wei) into the workflow. True organizational resilience in the era of global crises is achieved through human-centric development and a refusal to perceive culture as a secondary administrative expense.uk_UA
dc.publisherНУЦЗУuk_UA
dc.relation.ispartofseriesVol.1/2026;-
dc.subjectcorporate cultureuk_UA
dc.subjectstrategic imperativeuk_UA
dc.subjectpost-industrial societyuk_UA
dc.subjecttechnogenic matrixuk_UA
dc.subjectanthropological reductionuk_UA
dc.subjectcommunicative turnuk_UA
dc.subjectinstrumental rationalityuk_UA
dc.subjectone-dimensional manuk_UA
dc.subjectinstitutional resilienceuk_UA
dc.subjectdigital transformationuk_UA
dc.subjectdialogic interactionuk_UA
dc.subjectfacilitator of meaninguk_UA
dc.titleTRANSFORMATION OF CORPORATE CULTURE AS A STRATEGIC MANAGEMENT IMPERATIVE IN A POST-INDUSTRIAL SOCIETYuk_UA
dc.title.alternativeТРАНСФОРМАЦІЯ КОРПОРАТИВНОЇ КУЛЬТУРИ ЯК СТРАТЕГІЧНИЙ ІМПЕРАТИВ МЕНЕДЖМЕНТУ В ПОСТІНДУСТРІАЛЬНОМУ СУСПІЛЬСТВІuk_UA
dc.typeArticleuk_UA
Розташовується у зібраннях:Vol.1/2026

Файли цього матеріалу:
Файл Опис РозмірФормат 
2_Chubina.pdf167,1 kBAdobe PDFПереглянути/Відкрити


Усі матеріали в архіві електронних ресурсів захищені авторським правом, всі права збережені.